دعوت به زندگى شرافتمندانه است و منش انسانى، ژرفنگرى است و راهگشايى، كمال است و جمال و ... امّا در ميان اين گلها و گل بوته‏هاى عطرآگين و جان پرور، شاهكار شگرف عاشورا و حركت عدالت‏خواهانه و قهرمانانه و آگاهانه و اصلاح‏طلبانه امام حسين (ع)  در برابر آفت هستى سوز استبداد و دستگاه هراس‏انگيز و خشونت كيش دين سالارى ساخته و پرداخته اموى، نه تنها از شكوهبارترين شاهكارهاى او كه از بى‏نظيرترين و الهام بخش‏ترين و شعور آفرين‏ترين و موج انگيزترين رويدادهاى تاريخ جهان است و درست به همين دليل هم اين گونه انديشه‏هاى مترقى و پويا و اصلاح طلب را به سوى خود جلب نموده و پيامدها و ره آوردهاى ماندگارى از خود به يادگار نهاده است.
حسين عليه السّلام اندكى از شب عاشورا را براى بهداشت و نظافت بيشتر و عطرآگين ساختن بدن مباركش به خيمه‏اى ويژه كه براى اين كار آماده شده بود، وارد شد و «برير همدانى» و «عبد الرحمن انصارى» بر در خيمه ايستاده بودند تا آنان نيز نظافت كنند. برير در آن شرايط دشوار، شادمانى خود را نهان نمى‏كرد و بجاى ترس از دشمن خيره سر و خشونت پيشه مى‏خنديد و براى بالا بردن روحيه‏ها شوخى‏هاى سنجيده مى‏كرد.
در اردوگاه نور سعادت بود و شهادت و در آن سو شقاوت بود و شرارت! در اردوگاه نور گل‏ها و لاله‏ها و گل بوته‏ها و شكوفه‏هاى دل‏انگيز و عطرآگين شور و شعور و خرد و انديشه و فرهنگ و معنويت و رشد و پويايى و دانش و آگاهى بود و در برابر آن خارهاى بى‏مقدار زشتى و برده صفتى و شكمبارگى و دريوزگى و شخص‏پرستى.
او مردى دانشور و دانشمند، پرواپيشه و پارسا و آراسته به ارزشهاى انسانى و اخلاقى بود. تلاوت قران مى‏نمود و جان را به ارزش‏هاى آن عطرآگين مى‏داشت، به گونه‏اى كه به او بزرگ و سالار تلاوتگران و حاملان و عمل‏كنندگان و مرزبانان قرآن مى‏گفتند.
«ابن اسحاق» روايت مى‏كند، هنگامى كه حضرت على عليه السّلام تصميم داشت بدن شريف رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را غسل دهد، آن حضرت را به سينه خود چسبانيد و همچنان كه پيراهن بر اندام پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله بود از زير پيراهن غسل مى‏داد؛ چنانكه دستش به بدن آن حضرت تماس پيدا نمى‏كرد و از بوى عطر آگين بدن شريفش احساس لذت مى‏كرد و مى‏گفت: پدر و مادرم فداى شما، كه زنده و مرده شما خوشبو و عطرآگين است!
نيكى‏هاى مردگانتان را ياد كنيد و از بديهايشان دست بداريد. (2) 109- چهار ويژگى از سنتهاى رسولان است: حيا، عطرآگين كردن خود، نكاح و مسواك كردن. (3) 110- چهار خصلت از نشانه‏هاى بدبختى است: جمود چشم، سختى دل، شدّت حرص در دنياطلبى و اصرار بر گناه. (4) 111- چهار چيز است كه در هر آن كس باشند در نور اعظم خداوند- عزّ و جلّ- است: كسى كه پناه كارش گواهى دادن به اينكه معبود (راستينى) جز خدا نيست و اينكه من رسول خدا هستم باشد. هر آن كس كه چون مصيبتى به او رسد، گويد